هنوز هم می پرستمش

دیگو مارادونا را میگویم. کسی که از کودکی ام همواره با من بوده و حالا که در دنیای دیگری هستم هم با من هست. دیگو در ناخوداگاه من فرو رفته و با من می زید. گاهی با خود می گویم که کاش او یک فوتبالیست نبود تا اینگونه تمام نشود وحسرت به دل مرا باقی نگذارد. آن دریبل ها و شیطنت هایش به هنگام بازی....اگر ندیده اید نصف عمرتان بر فناست. کاش او هم جزو دنیای نوشتار بود...اگر بود نمی مرد به همین راحتی....دیگو زنده بمان....