در گریز گم می شویم. 

من دست کشیدم.سرم گیج رفت.داغ بود تن. مثل کنده هایی که روز عاشورا زیر دیگ می گذارند برای نذری.همان طور.فوت کردم.مژه گان بسته بود. من خم بودم روی آن بر امدگی ها. چطور می توانستم بوی عطر را پاک کنم....آیا خون عطر را پاک می کند؟

کارد را که بیرون کشید من هنوز نفس می کشیدم به قطرات خونی خیره بودم که از جیبم می چکید نرم روی شمعدانی می ریخت و برگ هایش رابه هوای شبنم می فریفت...خون من شبنم خوبی برای این داستان بود.

بعد نگاهش کردم کارد هنوزتوی دستش بود گفتم باید مواظب باشی تیزاست انگشتت را نبرد زخم بردارد تن سفیدت...توی چشمم می رقصید داشت محو می شد کارد را انداخت خودش هم ریخت روی مبل...من هنوز کنج دیوار بودم و به ساعت خیره....زمان ایستاده بود...

رویایی ندارم

تنها

خیره ام به دیوار روبرو

که سایه هایی روی آن جا به جا می شوند

 دیدم قطار با سرعتی میرود که امکان پرت شدن من نیست

پس ایستادم و یک سیگار کشیدم

قطار برای خودش می رفت و شب در واگن ها ادامه می یافت

سوزن بان ایستگاهی را زیر نور بی رمق یک لامپ شصت به شکل افقی دیدم

داشت برای لامپ شعر تعریف می کرد

لامپ سرش شلوغ بود

مگس ها و پروانه های صحرایی مهمانش بودند

ناامید کننده است

مگس ها ترتیب پروانه ها را می دهند

و

باد از کنار پروانه ها می گذرد

من توی شیشه تف کردم

و

رد سرنوشتم را چاک چاک روی تنه ی قطار دیدم

کاش به تونل بر میگشتیم

کاش به تونل در می افتادیم

تيمبوكتو شاهكار پل آوستر منتشر شد.

داستان خون پاره ها را دیشب تمام کردم......تمام مسئله بر سر خون است....

خون

من چطور می توانم خودم را فراموش کنم....این بریدگی ها...این خون از کجا نشت می کند.....سرم کجاست؟ این تن چه می خواهد از جانم....جان؟ کدام جان؟جانی که متعلق به تن است یا ذهن؟ کارد را کجا گداشته ام....این تن حالا حالا ها باید تقاص بدهد عزیزم......

من اتفاقی وارد مراسم شدم حالا بعد نگویید که تو آنجا چه می کردی.رفته بودم یکی از دوستان را ببینم که آن اوضاع را دیدم. جریان از این قرار بود که عده ای دور هم جمع شده بودند و همایشی راه انداخته بودند به نام شعر ایران ما. کزازی نامی که گویا دبیر جشنواره بود رفته بود بالا و داشت گرتو خاک می کرد - من قبلن اسم او را شنیده بودم و از حال و روزش با خبر بودم- که چی که بله شعر امروز بحران دارد و شعر اصیل را ما می گوییم!!!بعد از ترک تازی های فراوان آخر سر درآمد که شعر جنگ نباید فراموش شودو بعد هم کلی با آن زبان تخمی اش شروع کرد به تعریف و تمجید از شاعرانی که من مرده میناممشان.بعد دیدم که به به مجری مراسم هم سهیل نفیسی است- گل بود به تخم مرغ هم آراسته شد- سپس یکی آمد و به تعریف وتمجید از شهریار پرداخت و یک کلیپ هم از آن نشان دادند!!!!کلیپ شهریار دیگر از آن حرفهاست. سپس محمد علی بهمنی شعر خواند وخانم امینه دریانورد که ازجزیره آمده بود. بعد کلیپ سلمان هراتی را نشان دادند وبعد هم کلیپ محمد جهان آرا!!!!!بعد نوبت اهدای جوایز شد! ابتدا به خواهر جهان آرا دادند!! بعد دختر سلمان هراتی!! بعد محمد علی بهمنی و یک بابایی که منتسب به شهریار بود!! یک پیر زن که کنار من بود گفت ببینم جهان آرا هم مگه شاعر بوده؟ چه داشتم به او بگویم گفتم گویا چیزهایی می سروده ولی شما به کسی نگو. بیچاره باور کرد در آخر از تمام ملت حزب الله که درین مراسم شرکت کرده بودند تشکر شد!....و من توی دلم به حرف های این مردک احمق کزازی فکر می کردم که می گفت شعر ایران ما!!!انگار که امثال احمدرضا احمدی و سپانلو برای بلغارستان شعر می گویند....کاش یکی برای من اینها را تعریف می کرد که اینها چه بختکهایی هستند که به جان ادبیات ما افتاده اند......کاش جیمی بو لااقل تا برایم می گفت که غصه نخورم که درست می شود.....کاش هکل کاش.....

وقتی همه چیز توی این مملکت مسخره بازی می شود نتیجه اش همین است دیگر. خوب به این آقا و خانم نگاه کنید انگار آمده اند سیزده بدر. این روزها از این دست آدم ها زیاد در نمایشگاه کتاب دیده می شود. هجوم جمعیت در روز جمعه  به قدری بود که چند نفری زیر دست و پا بر روی پل عابر پارک وی زخمی شدند. وم نبا خودم گفتم یعنی ما این همه کتاب خون داریم؟بابا خوش به حال ما....پس بی خود نیس که می گن ای رانی ها با فرهنگ ترین آدمای دنیا هستن!!!!!!!!اما بعد که وارد نمایشگاه شدم دیدم که این خیل عظیم از سر بیکاری و برای تفریح بلنشده آمده نه خرید و یا حتا تورق کتاب.....ای بابا.....پس ما کی درس می شیم....آخه توی نمایشگاه کتاب جای زیلو پهن کردنو نهار و چای خوردنه یا توپ بازی بچه ها یا مکانی برای عشاق ها جهت کامیابی پشت بوته ها و غرفه ها ...نه ...به لجن کشیدن ...هی به خودم گفتم هکل بشین تو قایقتو تکون نخور چه کار داری پا می شی می ری توی شهر قاطی آدما!!!!بشین تو قایقتو به آرمانشهرت فکر کن و اینکه الان سرزمینت کجاست واقعن؟

هنوز هم می پرستمش

دیگو مارادونا را میگویم. کسی که از کودکی ام همواره با من بوده و حالا که در دنیای دیگری هستم هم با من هست. دیگو در ناخوداگاه من فرو رفته و با من می زید. گاهی با خود می گویم که کاش او یک فوتبالیست نبود تا اینگونه تمام نشود وحسرت به دل مرا باقی نگذارد. آن دریبل ها و شیطنت هایش به هنگام بازی....اگر ندیده اید نصف عمرتان بر فناست. کاش او هم جزو دنیای نوشتار بود...اگر بود نمی مرد به همین راحتی....دیگو زنده بمان....

سال کافکا مبارک